Castlevania Chronicles: remake, który pojawił się z dwudziestoletnim opóźnieniem i z naprawdę złym nastawieniem.
Konami miało w szufladzie japońską grę na konsolę, o której nikt poza Japonią nie słyszał – Sharp X68000 – i w 2001 roku uznało, że świat jest gotowy, by ją poznać. Tak narodziła się Castlevania Chronicles: remake remaku oryginalnej Castlevanii, wydany właśnie wtedy, gdy PlayStation 2 było już od dawna na rynku, a reszta świata pragnęła nowych wrażeń, a nie odświeżonej wersji gry z 1986 roku.
Ponownie wcielasz się w Simona Belmonta, który po raz kolejny w swojej karierze rozprawia się z potworami w zamku Drakuli. To już czwarta walka Simona z Hrabią i na tym etapie zaczyna się podejrzewać, że chłopak ma problem z zarządzaniem czasem wolnym.
Gra oferuje tryb oryginalny, niemal wierną kopię japońskiej wersji, oraz tryb ulepszony, z przeprojektowanymi sprite’ami, bez klasycznego odrzutu i z remiksem ścieżki dźwiękowej. To różnica między zamówieniem kawy czystej a z odrobiną mleka: wciąż jest to ta sama gorzka kawa, ale mniej gryzie.
W tym momencie gra staje się naprawdę poważna. Liczne ówczesne recenzje mówią o frustrującym poziomie trudności, zwłaszcza na ostatnich poziomach – takim, który sprawia, że za każdym razem, gdy żyrandol zrzuca cię bez ostrzeżenia, zaczynasz na nowo rozważać swoje życiowe decyzje. Jeden z krytyków stwierdza bez ogródek, że „Chronicles” nie jest dobrą grą – ani jako „Castlevania”, ani jako cokolwiek innego – podczas gdy inni nazywają ją kryminalnie niedocenianą częścią serii. Ogólny konsensus sprowadza się do tego, że nikt się tu nie zgadza, co już wiele mówi o grze, której urok polega na tym, by gracz cierpiał.